INTERLEVENSBESCHOUWELIJKE EN INTERRELIGIEUZE DIALOOG  (Zie ook interlev)


- http://www.rlrnijmegen.nl/index.html .

Religie.opzijnbest.nl
ZOEKEN OP DEZE WEBSITE
PicoSearch
  Hulp
Verzorgd door PicoSearch
nieuwe website : bijbel en koran (IKON)        
 

WEDERKERIGHEID (DIVERSITEIT - VICE VERSA) . Meer info : Arseen De Kesel . Email: arseen.de.kesel@pandora.be .
websitenamen : http://users.telenet.be/arseen.de.kesel/ en http://www.interlevensbeschouwelijk.be/index.htm
- STARTPAGINA - AGENDA - BIJ DE HAND - NIEUW - OVERZICHT -  TIJDSCHRIFTEN -
ALFABETISCH OVERZICHT VAN THEMA'S EN WEBSITES :
- A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - Q - R - S - T - U - V - W - X -Y - Z
HOOFDTHEMA'S : allochtonen , armoede , bahá'í ,  bezinningsteksten , bijbel , bijbel en koran , boeddhisme , christendom , extreemrechts ( Vlaams Blok ) , fundamentalisme , globalisering en antiglobalisering ,  hindoeïsme , interlevensbeschouwelijke dialoog , interreligieuze meditatie , islam , jodendom , koran , levensbeschouwing , levensbeschouwing / godsdienst en onderwijs , racisme , samenleving , sikhisme , spiritualiteit , tewerkstelling van allochtonen , vluchtelingen en asielzoekers , vrijzinnigheid , witte scholen , multiculturele scholen en concentratiescholen , Eigen-zinnige beschouwingen , Het kleine of grote ongenoegen


 Abrahamhuis, Trees ANDREE en Cok BAKKER: Religie, geweld en opvoeding tot vrede, interculturele en interreligieuze kalender, interlevensbeschouwelijke en interreligieuze dialoog in de provincie Limburg, interreligieuze levensdialoog, Islamitisch Dialoog-en Informatiecentrum, Kerkwerk Multicultureel Samenleven (KMS), levensbeschouwelijk Hasselt , Mehmet Aydin: biografie - conferentie in het Engels en in Nederlandse vertaling - verslag,  Structurering van de tijd, Het Vaticaan en de interreligieuze dialoog met moslims,

maandag 16 juni a.s., Landelijk Diensten Centrum SoW, Joseph Haydnlaan 2a te Utrecht, van 10.30 - 15.30 uur

. DEMOCRATIE IN DE SAMENLEVING
Ontmoetingsdag van pastores en imams

.

De contactgroep Islam van de Raad van Kerken organiseert jaarlijks ontmoetingsdagen voor imams, werkzaam binnen Milli Görüs en pastores, met als doel uitwisseling en zo mogelijk te komen tot samenwerking op plaatselijk niveau.
Participatie en verantwoordelijkheid van moslims in de Nederlandse samenleving brengen vragen mee als 'wat is democratie en hoe is deze ontstaan binnen de westers-christelijke cultuur?' Christenen vragen zich af of er aanknopingspunten te vinden zijn in de bronnen van de islam voor een ondersteuning van democratie en de uitwerking ervan in deze tijd.
Ds. H. Veldhuis uit Culemburg zal ingaan op de vraag "Hoe is democratie in de westerse samenlevingen ontstaan en welke invloed heeft de joods-christelijke traditie daarop gehad?'
Imam Hulusi Ünye laat ons kennismaken met aanknopingspunten in de islamitische bronnen en tradities betreffende vormen van democratie.
Opgave bij Jos Bot, tel. 030 880 1502 of per e-mail : j.bot@sowkerken.nl .

'Interreligieuze dialoog is te soft'

Hilversum (ANP) 17 juni 2003 - De dialoog tussen christenen en moslims in Nederland is te soft. De verschillen tussen beide religies worden te veel weggepoetst. Dat zei imam M. Hulusi Unye uit Amersfoort gisteren tijdens een ontmoetingsbijeenkomst voor imams en pastores in in Utrecht.

Meer diepgang
"Als we bij elkaar komen, praten we meestal over oppervlakkige zaken of er wordt benadrukt dat we in dezelfde God geloven. Ik wil graag meer diepgang." In gesprekken met christenen komt de christelijke identiteit meestal "niet zo best" uit de verf, vindt hij.

Moed en oprechtheid
Dialoog met de islam is veelal een aangelegenheid van progressieve christenen. Zij relativeren vaak al op voorhand hun eigen identiteit, constateerde ds. H. Veldhuis uit Culemborg. "Dat belemmert de dialoog. Moslims zien de moderne vaagheid van christenen als een teken van zwakte. Christenen zullen met meer moed en oprechtheid moeten uitkomen voor hun geloofsovertuiging. Anders kunnen ze niet meer samen met onder anderen moslims dragers blijven van de normen en waarden van de samenleving."

Behoudende kerken
Het zou volgens Veldhuis goed zijn als de Raad van Kerken in Nederland, die de bijeenkomst organiseerde, probeert ook behoudende kerken te betrekken bij het gesprek. Zo'n twintig imams van Milli Görüs Noord-Nederland kwamen voor de dialoog naar Utrecht, maar er waren slechts een paar predikanten aanwezig.


Woensdag 14 mei '03 . Reformatorisch Dagblad - internet editie. „Geef islam een plaats in de belijdenis” . Voorgangers bezinnen zich op toenemend aantal moslims . Kerkredactie Geplaatst: 13-5-2003 | 10:48 Laatst gewijzigd: 13-5-2003 | 10:48
AMERSFOORT - Kleiner wordende kerken; almaar grotere moskeeën - zie Rotterdam. „Dank jij ook wel eens voor al die moslims?” vroeg ds. M. de Vries zijn gehoor maandag op de voorgangersdag in Amersfoort. Zelf ziet de Rotterdamse missionair predikant de komst van veel moslims naar Nederland als een gebedsverhoring. „Toen ik klein was, was er in onze kerk vaak leesdienst. Dan werd er een standaardgebed gebeden, en daarin ging het ook over de „zending onder Joden en mohammedanen.” In die tijd was daar nog geen sprake van. Nu wel: ons land is zendingsgebied geworden. We mogen nu dus doen waar we zo lang om gebeden hebben.” Thema van de bijeenkomst in Amersfoort was ”De uitdaging van de islam voor de kerken van West-Europa”. Organisatoren waren de Arabische Wereld Zending (AWZ), stichting Evangelie & Moslims en stichting Gave. Zo’n twintig personen, de meesten voorganger, woonden de dag bij. „Studies leren ons dat Europa binnen een à twee generaties wordt gekenmerkt door een migrantencultuur en dat er meer moslims zullen wonen dan christenen”, zei drs. C. Rentier in zijn inleidend woord. „Steeds meer moslims zoeken bovendien contact met de kerken. Waar staan wij dan?” Bij het scheppen van karikaturen is niemand gebaat, stelde hij. „We moeten serieus gaan kijken naar wat de moslim beweegt. Laten we een open houding aannemen. Zoals Luther, die de koran liet vertalen en uitgeven. Christenen, hoopte hij, zouden er daardoor van weerhouden worden moslim te worden.” Ds. De Vries stemde hiermee in. „In de Heidelbergse Catechismus ligt nog altijd sterk de nadruk op de dwalingen van de Rooms-Katholieke Kerk. Ik zou er, in het kader van pleidooien voor belijdenisvernieuwing, luidruchtig voor willen pleiten ook de islam een plaats te geven. We moeten de jeugd leren de moslims een antwoord te geven.” De gereformeerd vrijgemaakte voorganger waarschuwde voor het voeren van een dubbele agenda. „Laten we in onze gesprekken met moslims nooit onduidelijk zijn over wat we willen. Want ik schaam mij het Evangelie niet. Een christen die zijn eigen geloof niet serieus neemt, ís voor een moslim geen christen. Concreet: waarom niet hardop bidden in het restaurant?” Dr. T. Howarth, predikant en docent aan de zendingsopleiding van de Church Mission Society in het Britse Birmingham, verzorgde de hoofdlezing. „De islam is thuis in Europa, al is hij nog in ontwikkeling”, constateerde hij. „De meeste moslims gaan niet meer weg.” Wat in deze situatie te doen? „Ik zie een parallel met de relatie tussen de Joden en de Samaritanen in de tijd van Jezus”, zei Howarth, die zelf in een wijk woont die voor 70 à 80 procent uit moslims bestaat. „Ook dat was een heel complexe: etnisch, politiek en theologisch-religieus. Toch ging Jezus deze mensen niet uit de weg. Zijn gesprek met de Samaritaanse vrouw was zelfs confronterend: „Het heil is niet van jullie. Jullie zitten fout.” „Voor een moslim klopt het Evangelie gewoon niet”, vervolgde hij. „Wij hebben een heel ander beeld van God en de mens. En in een gesprek met moslims hebben wij de neiging om rechttoe, rechtaan te zeggen: Hier is het: neem het of niet. Maar zo werkt het niet. En ook daarin kunnen we van Jezus leren. Want wat deed hij? Hij vertelde een verhaal. Dat moeten ook wij meer gaan doen. We moeten een, laat ik zeggen, proefmonster van de andere wereld scheppen. Bijvoorbeeld: „Twee moslims gingen naar een moskee. De een zegt: „Ik dank u, Allah, dat ik niet ben gelijk… Ik houd me aan de ramadan…” De ander zegt: „Heer, ontferm u over mij.” En wie ging er met vrede in zijn hart naar huis?” We moeten een andere wereld scheppen -„Stel je nu voor dat God zó is”-, waarin de moslim even mag rondstappen, zien of het klopt, maar waar hij ook altijd weer mag uitstappen.” Maar, zei dr. Howarth, „we moeten niet alleen verhalen vertéllen, maar verhalen zijn. Met Leslie Newbigin zeg ik: De hermeneutiek van het Evangelie is de plaatselijke gemeente. Het is de uitdaging die ik jullie wil meegeven. Zijn onze gemeenten een proefmonster van een andere wereld? Proeven moslims bij ons een ander beeld van God? Jezus heeft geen boek achtergelaten, alleen een groep discipelen. Zou dat per ongeluk zijn geweest?”


Overgenomen van het internet, website : http://members.tripod.com/ccmbe/nieuws_en_actua.htm . OVERLIJDEN VAN LIEVE CARTRYSSE (1932-2003)

LIEFDEVOLLE HERINNERING AAN LIEVE CARTRYSSE

Lieve Totté-Cartrysse is na een lange en moedige strijd aan haar ziekte bezweken en op 20 januari van ons heengegaan. Een fijnbesnaarde vrouw, diepgelovig, genereus en een inspirerende begeleider voor de meditatiegroep Nossegem.

Haar latere studies in Vergelijkende godsdiensten kregen uitdrukking en vorm in Aura-Europa, een interreligieus gebeds- en ontmoetingshuis. Lieve was er de bezielende kracht van en met de medewerking van haar man, leverde ze een daadwerkelijke bijdrage aan de interreligieuze dialoog.

De christelijke meditatie was een ander pijler waarop ze haar leven wilde bouwen. Haar kinderboekje "Jesjoea, de wijze uil" dat ze tijdens haar ziekte schreef getuigt van haar talent, haar inlevingsvermogen, haar betrokkenheid naar anderen, haar belangstelling voor- en kennis van de joods-christelijke traditie. Geillustreerd met kindertekeningen onder meer van haar kleinkinderen, bevat het veel achtergrondinformatie en is het vele lagen rijk.

Mijn laatste bezoek aan Lieve Cartrysse was bijzonder indringend. Zij was zwak maar beschikte over een grote innerlijke kracht. Haar wens om nog een paar weken in Jerusalem te mogen verblijven is vervuld geworden. In het Abrahamhouse aldaar is ze nog intens begaan met het lot van de Palestijnen en met de wereldvrede.

Bij haar man vond ze steun en begrip. Haar familie was haar bijzonder dierbaar.
We zullen Lieve missen, maar toch hebben we het gevoel dat ze ons niet in de steek laat.

Agnes D'Hooghe-Dumon, Grimbergen.


LINKS:
http://www.vada.nl/relignl.htm

INTERFAITH DIALOGUE BASICS : Lucien F. Cosijns , Pr. Poppestr. 44, 2640 MORTSEL, BELGIUM . Tel. +32 3 455.6880 lucien.cosijns@gmail.com . Website : http://www.interfaithdialoguebasics.be .
 
 
Interreligieus leren (van het net geplukt) http://users.pandora.be/arseen.de.kesel/internet.htm
Interreligieus leren in opvoeding en onderwijs (Bert Roebben) http://users.pandora.be/arseen.de.kesel/20010509.htm
Interreligieus leren op de Brede School (Rotterdam) http://users.pandora.be/arseen.de.kesel/BREDESCH.htm
Interreligieuze levensdialoog http://users.pandora.be/arseen.de.kesel/200103ag.htm
Interreligieuze school Ede http://users.pandora.be/arseen.de.kesel/edeontm.htm
Islamitisch Diaoloog- en Informatiecentrum http://users.pandora.be/arseen.de.kesel/isladial.htm , http://allserv.rug.ac.be/~hdeley/dialoogcentrum.htm
Kerkwerk Multicultureel Samenleven http://users.pandora.be/arseen.de.kesel/KMS.htm
Mehmet Aydin: - Engelstalige tekst  http://users.pandora.be/arseen.de.kesel/010425AM.htmhttp://allserv.rug.ac.be/~hdeley/maydinen1.htm
Mehmet Aydin - Nederlandstalige tekst http://users.pandora.be/arseen.de.kesel/010425MA.htmhttp://allserv.rug.ac.be/~hdeley/maydinnl1.htm (een verbeterde versie)
Mehmet Aydin - biografie en bibliografie http://users.pandora.be/arseen.de.kesel/mehaydin.htm
Religie, geweld en opvoeding tot vrede (Andree) http://users.pandora.be/arseen.de.kesel/1997ANDR.htm
Stichting Echelon en levensbeschouwelijke communicatie http://users.pandora.be/arseen.de.kesel/echelon.htm
Wat ons bindt (Frank Siddiqui) http://users.pandora.be/arseen.de.kesel/SIDDIQUI.htm

Terug naar het begin van de pagina


Varia

Onze samenleving is nog meer multilevensbeschouwelijk geworden. Ze kan niet zonder een interlevensbeschouwelijke dialoog.

Terug naar het begin van de pagina
LINKS Interreligieuze en interlevensbeschouwelijke dialoog

- Bij een zoekopdracht bij GOOGLE gaf "interreligieuze dialoog" 213 pagina's, interlevensbeschouwelijke dialoog (de term is blijkbaar nieuw en nog niet ingeburgerd) ( pagina's.

http://www.google.com/search?q=cache:QxSobrznGGY:www.theo.uu.nl/noster/Research/DIALOOG.htm+%22Interreligieuze+dialoog%22&hl=nl&lr=lang_nl

- http://www.kun.nl/kunieuws/nieuws/archief/26/29/reli.html `Interreligieuze dialoog' steviger in nieuwe Religiestudies, Katholieke Universiteit Nijmegen

- http://www.rnw.nl/achtergronden/html/vn000825.html Wereldvredestop: interreligieuze dialoog 25 augustus 2000

- http://www.google.com/search?q=cache:GJahSDXKhv0:www.iur.nu/wid_interr__dialoog.htm+%22Interreligieuze+dialoog%22&hl=nl&lr=lang_nl WERKGROEP INTERRELIGIEUZE DIALOOG (WID) Rotterdam  

homepage van 'De Straat'. http://www.teleacnot.nl/sites/destraat/

'De Straat' is een multiculturele serie schooltv-programma's voor het vakgebied godsdienst/ levensbeschouwing. De belevenissen en ervaringen van een vriendenclub over zaken als uiterlijk, liefde, geweld, natuur, dood en toekomst staan erin centraal. Op deze internetsite kun je lezen wat de verschillende religies over deze onderwerpen te zeggen hebben.

 http://www.we-are-church.org/forum/forum5nl.htm IMWAC-EN International Movement We Are Church European Network Church on the Move

Terug naar het begin van de pagina


1 Vaticanum II Jan Hoeberichts http://www.kerkoverzee.nl/Contactbladnov2000.htm#hoeberichts

Vanaf Vaticanum II is binnen de rooms-katholieke kerk een nieuwe benadering van de islam op gang gekomen. Met name de huidige paus blijkt hoge prioriteit te geven aan ontmoetingen met moslims. Op basis van welke theologische overwegingen worden door het Vaticaan stappen in de richting van moslims gedaan? Wat is de theologische spits van deze dialoog met de islam? Jan Hoeberichts geeft in zijn bijdrage allereerst een historisch overzicht van de voortgang van het rooms-katholieke christen-moslim gesprek.

Vaticanum II

De paragraaf van Nostra Aetate over de islam houdt een geheel nieuwe benadering in van de rooms-katholieke kerk tot de islam. Terwijl in het nog vrij recente verleden een sterk negatieve houding prevaleerde, gaat de verklaring uit van de erkenning van een geestelijke verbondenheid tussen christendom en islam: "De Kerk beschouwt met hoogachting de moslims, die de éne, levende en uit zichzelf bestaande, barmhartige en almachtige God aanbidden, de Schepper van hemel en aarde, die gesproken heeft tot de mensen. Ook trachten zij zich met heel hun hart aan Zijn verborgen raadsbesluiten te onderwerpen, zoals Abraham, op wie het islamitisch geloof zich zo graag beroept, zich aan God onderwierp. Hoewel zij Jezus niet als God erkennen, vereren zij Hem toch als profeet, en zij eren zijn maagdelijke Moeder Maria, die zij soms zelfs met godsvrucht aanroepen. Bovendien verwachten zij de dag van het oordeel, waarop God de mensen zal doen herrijzen en hun zal vergelden naar werken. Daarom staat een hoogstaand zedelijk leven bij hen zeer in achting en vereren zij God, vooral door gebed, aalmoezen en vasten". Dit gemeenschappelijk geloof in de éne God, Schepper en Rechter van alle mensen, en de gemeenschappelijke bezorgdheid voor de moraliteit van individu en samenleving vormen een uitnodiging aan moslims en christenen om de onenigheid en vijandschap van "het verleden te vergeten, zich ernstig toe te leggen op wederzijds begrip, en gemeenschappelijk de sociale rechtvaardigheid, de zedelijke waarden, de vrede en de vrijheid te verdedigen en te bevorderen in het belang van alle mensen".

Deze korte, maar indrukwekkende verklaring met betrekking tot de islam zou nooit tot stand gekomen zijn zonder de invloed van die bisschoppen die, als leiders van minderheidskerken in overwegend moslimlanden in Afrika en Azië, zich een nieuwe visie op de betekenis van de islam verworven hadden op basis van hun eigen persoonlijke omgang en ervaring met moslimgelovigen. Zij werden daarbij gesteund door nieuwe ontwikkelingen die zich op het gebied van de theologie van de godsdiensten hadden voorgedaan, vooral onder invloed van Karl Rahner. Als zodanig was de verklaring van Nostra Aetate de vrucht van een verandering in denken, die zich reeds bij verschillende deelnemers aan het concilie had voltrokken. Tegelijkertijd hield de verklaring ook een stimulans in om deze visie meer algemeen ingang te doen vinden daar waar kerken zich nog door een negatieve visie op de islam laten leiden. De verklaring heeft er zodoende toe geleid dat de idee en de praktijk van de "dialoog en de samenwerking" met de volgelingen van de islam en andere godsdiensten hun weg vonden in het kerkelijk leven en er nu niet meer uit weg te denken zijn. Dit manifesteert zich onder meer in het feit dat pauselijke bezoeken aan landen in Afrika en Azië, en zelfs in Europa, praktisch altijd een ontmoeting met vertegenwoordigers van andere godsdiensten, en met name van de islam, insluiten. Vanzelfsprekend is daarbij ook de thematiek van de toespraak die de paus bij zulke gelegenheden houdt, zeer stek beïnvloed door de visie van Nostra aetate, nl. dat de gemeenschappelijke geloofsinzichten samen met de erkenning van gemeenschappelijke morele waarden een zekere en duidelijke basis vormen voor een hechte samenwerking bij de opbouw van een rechtvaardige en vreedzame samenleving. Toch beperken de toespraken zich niet tot een herhaling van hetgeen de documenten van Vaticanum II zeggen, maar voegen er ook nieuwe elementen aan toe.

Paulus VI

Terwijl Lumen Gentium en Nostra Aetate alleen maar over "moslims" spreken en de islam als godsdienst niet vermelden, gaat Paulus VI een stap verder in de toespraak die hij op 31 juli 1969 houdt tot vertegenwoordigers van moslimgemeenschappen in Kampala (Uganda). Hij geeft daarin uitdrukking aan "zijn diep respect voor het geloof dat zij belijden", en hij hoopt dat al hetgeen zij "gemeenschappelijk bezitten, ertoe zal bijdragen om christenen en moslims steeds dichter bij elkaar te brengen in echte broederschap". Hij is er verder zeker van dat zijn moslimtoehoorders zullen instemmen met zijn "gebed tot de Almachtige, dat Hij alle Afrikaanse gelovigen het verlangen naar vergeving en verzoening zal schenken dat zowel het evangelie als de koran trachten te bevorderen". Tenslotte, terwijl hij de christelije martelaren van Uganda herdenkt, wil hij ook graag "eerbewijzen aan de belijders van het moslimgeloof die de eersten waren om de dood te ondergaan, omdat zij weigerden de geboden van hun godsdienst te overtreden". Een dergelijk publiekelijk eerbetoon van de kant van de paus voor moslims die om hun trouw aan hun geloof ter dood gebracht waren, was nog nooit eerder gehoord en komt als een welkome verademing na alles wat er in voorbije eeuwen aan negatiefs over de islam gezegd is.

Johannes Paulus II

Na het lange stilzwijgen onder Paulus VI, volgt er een dramatische opleving onder Johannes Paulus II. Reeds in zijn eerste encycliek Redemptor Hominis van 4 maart 1979 laat hij er geen twijfel over bestaan dat de "activiteiten die toenadering zoeken tot de vertegenwoordigers van de niet-chriselijke godsdiensten" moeten doorgaan. "Deze inspanningen krijgen gestalte in de dialoog, de contacten, het gemeenschappelijk gebed en het zoeken naar de schatten van de menselijke spiritualiteit die ook bij de leden van deze godsdiensten niet ontbreken".

De paus is er zich terdege van bewust dat er in bepaalde kringen bezwaren gemaakt worden tegen deze inspanningen als zouden ze "de zaak van het evangelie schaden, verwarring zaaien in vragen van geloof en moraal en uitlopen op een soort godsdienstige onverschilligheid". Het tegendeel is echter eerder waar. Want, zo vraagt de paus zich af, "is de vaste geloofsovertuiging van de leden van niet-christelijke godsdiensten - ook die geloofskracht komt van de Geest der waarheid die werkzaam is over de zichtbare grenzen van het mystieke lichaam heen - soms niet beschamend voor de christenen die zo vaak overhellen naar twijfel aan de waarheden door God geopenbaard en door de kerk verkondigd, en die zo geneigd zijn hun morele beginselen af te zwakken en de deur te openen voor een vrijere moraal?" Dat de paus hierbij denkt aan de islam, lijkt mij erg voor de hand te liggen.

In dezelfde lijn ligt ook de verklaring dat het geloof van de moslims teruggaat op Abraham. Met deze verklaring gaat Johannes Paulus verder dan de conciliedocumenten. Nostra Aetateverklaart heel voorzichtig dat moslims "zich graag beroepen op Abraham", terwijl Lumen Gentium zegt dat zij "belijden het geloof van Abraham te bezitten". De conciliedocumenten spreken zich er dus niet over uit of de moslims inderdaad het geloof van Abraham bezitten. Ze laten het bij de vaststelling dat de moslims zo denken. Mocht er echter enige twijfel bestaan bij de christenen, dan neemt Johannes Paulus II deze weg met zijn bevestiging die hij nog eens uitdrukkelijk herhaalt voor de katholieke gemeenschap te Ankara op 29 november 1979: "Evenals u hebben zij (de moslims) het geloof van Abraham."

Het is niet verwonderlijk dat de paus, komend uit het toenmalige atheïstisch-materialistische Oostblok, vooral deze karaktertrek in de ander godsdiensten waardeert. Bovendien ziet hij in deze nadruk op het spirituele een heel belangrijk tegenwicht tegen de overal opdringende secularistische tendensen, die leiden tot een verzwakking of zelfs een verdwijning van de aandacht voor het spirituele, het transcendente, waarin de uiteindelijke zingeving van de mens gelegen is. Vanuit deze visie op de noodzaak van het transcendente in de huidige wereld, komt de paus ertoe de andere godsdiensten, en met name de islam, te beschouwen als bondgenoten in de strijd voor een wereld waarin de waardigheid van de mens, geworteld in zijn transcendentie, erkend en gewaarborgd wordt.

Conclusie

De spanning die er sinds Vaticanum II bestaat tussen dialoog en verkondiging, tussen eerbied voor de andere godsdiensten en de uniciteit van Christus, zet zich ook bij Johannes Paulus door. Deze anomalie zal echter zo lang blijven voortduren als de officiële theologie van de godsdiensten vasthoudt aan de traditionele hoge christologie, en weigert de vragen tot zich toe te laten die opgeroepen worden door de pluriformiteit van christologische uitspraken in het Tweede Testament, het historisch karakter van de dogma's, het religieus pluralisme, om maar enkele zaken te noemen. Wat zou moeten gebeuren is dat het pauselijk magisterium zich niet zo zeer ziet als de autoriteit die op haar termen de werkzaamheid van de Geest in de andere godsdiensten onderzoekt, maar dat het zich echt openstelt voor de Geest en voor zijn scheppende aanwezigheid, ook in het levende geloof van de moslims.

(Wereld en Zending, 1992 no. 4)



Conditions for the Possibility of Interreligious Dialogue on God - Catherine Cornille
Introduction In one of the first issues of Buddhist-Christian Studies, Winston King reflects on his earlier attempts to build bridges from what he calls "the Christian side of the chasm of nonunderstanding across to the Buddhist side" and laments the fact that the traffic accross the bridge has been mostly one way.1 As a Christian he spent years trying to relate Christian concepts of ultimate reality to what seemed to be the corresponding Buddhist ones and immersing himself in Buddhist spiritual practice. Meanwhile, from the Buddhist side he experienced mainly "a polite but total disinterest in Christianity" and in the dialogue. Though this imbalance has certainly been somewhat redressed in the past two decades, it would probably still be fair to say that the initiative for dialogue, not only with Buddhists but also with other religions, has come mostly from the side of Christianity. Often negative reasons have been advanced to explain Christianity's openness to dialogue: secularization and the loss of appeal and impact of Christianity in the West, or a sense of guilt derived from centuries of aggressive and imperialistic attitudes toward other religions. But one may be ask whether there might exist positive reasons for Christianity's interest in the dialogue, or whether it might be that the Christian teaching, or at least the contemporary interpretation of the Christian teaching happens to answer to the conditions for inter-religious dialogue. While these introductory remarks may sound apologetic, the purpose of this article is primarily phenomenological: it is to investigate the conditions for the possibility of inter-religious dialogue on God by inquiring after what belongs irreducibly to that dialogue as it is practiced. This also implies that, even though examples will be drawn mostly from Buddhism and Christianity, the conditions proposed here must be, if phenomenologically sound, applicable to any religion and to any case of interreligious dialogue on God. Dialogue is generally understood as "a conversation on a subject between two or more partners holding different views."2 However, conceptions of the purpose or goal of interreligious dialogue, may differ widely, ranging from a minimal aim of mutual understanding and tolerance, through collaboration and friendship, to the most ambitious goal of mutual transformation and growth. The conditions for the possibility of dialogue are, of course, directly related to the respective goals which are envisioned. Whereas the minimal goal of understanding and tolerance merely presupposes certain epistemological and psychological conditions, the more ambitious pursuit of mutual transformation and growth will also touch upon important doctrinal or hermeneutical issues. Since the former conditions are subsumed within the latter ones, and since interreligious theological dialogue is more than comparative religion or the friendly collaboration between religions, it is with the latter, most radical and challenging understanding of the goals of dialogue that the investigation set forth here must begin. 1 Winston King, "Buddhist-Christian Dialogue Reconsidered" in Buddhist-Christian Studies 2 (1982) 5-11. 2 L. Swidler, J. Cobb, P. Knitter and M. Hellwig, Death or Dialogue. From the Age of Monologue to the Age of Dialogue. London: SCN Press, 1990, p. 57.

Terug naar het begin van de pagina



Kardinaal Danneels in Raad van Europese Religieuze Leiders

Namens de R-K Kerk maakt Kardinaal Danneels deel uit van de Raad van Europese Religieuze Leiders (Illustratie RKnieuws.net)

2002-03-14 PARIJS (KerkNet) – Enkele vooraanstaande Europese religieuze leiders, waaronder de Belgische kardinaal Danneels, hebben gisteren in Parijs de oprichting aangekondigd van de Raad van Europese Religieuze Leiders (WCRP).

De raad telt dertig religieuze leiders, die de verschillende West- en Oost-Europese landen vertegenwoordigen. Daarbij ook een vertegenwoordiging van de onafhankelijke landen van de Commonwealth en Turkije. Er zijn drie co-moderatoren: de Noorse lutheraanse bisschop Gunnar Stälsett, de bekende Franse opperrabbijn René-Samuel Sirat - die momenteel ook vice-voorzitter is van de Raad van Europese Rabbijnen - en de belangrijke islamitische leider Mustafa
Ceric. De andere leden van de bestuursraad zijn de Belgische kardinaal Danneels, de Russisch-orthodoxe metropoliet Kirill en Jehangir Sarosh,
die ook nog eens moderator is van de Europese bestuursraad van de WCRP.

Belangrijke veranderingen

De joodse rabbijn Sirat wees er gisteren op dat zich belangrijke veranderingen voltrekken in Europa. Onder meer de grensoverschrijdende snelle stroom van informatie, arbeid en handel, de transformatie van de sociale en politieke erfenissen van de recentste oorlogen en het ontstaan van een aantal nieuwe en nog
steeds niet omlijnde politieke, militaire en economische allianties. De Belgische kardinaal Danneels zei dat Europa voor de uitdaging staat wereldwijd een belangrijke bijdrage te leveren in de verdere vormgeving van de internationale veiligheid en de uitbouw van een economische en politieke orde, die in harmonie is met de religieuze en burgerlijke waarden.

Kloof

De Russisch-orthodoxe metropoliet Kirill stelde van zijn kant vast dat de kloof tussen de religieuze geïnspireerde waarden - die ooit aan de basis lagen van de morele consensus in Europa - en de meer technische waarden die steeds nadrukkelijker op de voorgrond staan en waarin de economische efficiëntie voorop staat, nog altijd toeneemt. De lutheraanse bisschop en co-moderator Stälsett benadrukte dat de nieuwe uitdagingen waarvoor men geplaatst wordt de grenzen van de
Europese landen overstijgen en een paneuropees en multireligieus antwoord vereisen. Daarom wil de Raad van Europese Religieuze Leiders zich wat betreft de grote sociale uitdagingen ook nadrukkelijk richten tot de Europese sociale en politieke instellingen en indien nodig helpen bij de uitbouw van multireligieuze actieprogramma’s. Dr. Ceric voegde eraan toe dat de nieuwe raad ook de verschillende vormen van samenwerking tussen de religieuze gemeenschappen in de
verschillende Europese Staten wil ondersteunen. Godsdienst en vrede

Internationaal wordt de Raad van Europese Religieuze Leiders overkoepeld door de Wereldconferentie van Godsdiensten en Vrede of World Conference on Religion and Peace (WCRP), die religieuze leiders van de verschillende godsdiensten zowel op internationaal en nationaal als op regionaal vlak tracht samen te brengen. Daarbij staan de erkenning en het respect voor de geloofsovertuiging en geloofsbeleving van de andere centraal. De Raad van Europese Religieuze Leiders zal op 11-12 november 2002 samenkomen in de Noorse hoofdstad Oslo.