ENKELE GEDACHTEN BIJ HET LEGE GRAFVERHAAL (Lc 24,1-12) - Lc 24,1-12
In het verhaal van het lege graf hebben de synoptici gebruik gemaakt van het verhaal van Jakob bij de put (Gn 29,1-11) . Jakob is gevlucht voor zijn broer Esau . Op zijn vlucht komt hij bij een waterput waar drie kudden schapen liggen te wachten om water te krijgen . Daar ontmoet hij Rachel . Hij rolt de steen weg van de waterput en geeft de schapen van Rachel te drinken . Deze waterput betekent leven voor de schapen . Bij deze put ontstaat ook een nieuwe toekomst , want Rachel zal later de vrouw van Jakob worden . In nog twee andere verhalen gebeurt iets gelijkaardigs . In Gn 24 worden enkele dienaars van Abraham erop uitgestuurd om een vrouw voor Isaak te zoeken . Bij een waterput ontmoeten zij Rebekka , die de vrouw van Isaak zal worden . In het N.T. vinden we het verhaal van Jezus in gesprek met de Samaritaanse vrouw bij de waterput (Joh 4) .In Ex 2,16-22 is Mozes op de vlucht voor de farao van Egypte . Hij ontmoet er bij de waterput van de kudden de zeven dochters van de priesters Jethro . Met één van hen zal Mozes later huwen .Het wegrollen van de steen betekent de mogelijkheid scheppen om water te putten en de dieren te drinken te geven . Het is toegang krijgen tot de bron van leven . De ontmoeting van Jakob en Rachel is de bron van toekomst , van elkaar huwen en nageslacht . In vergelijking met de Oud-Testamentische verhalen gaan de Nieuw-Testamentische verhalen een omgekeerde weg . In het N.T. wordt de steen voor de deur van het gedenkteken gerold en daarna weggerold . Het wegrollen van de steen bij het graf betekent de deur naar nieuw leven openen . Want hoe tegenstrijdig het ook moge klinken , de plaats die beschouwd wordt als een plaats van de dood is een plaats van leven . Zo zingt een lied : Midden in de dood is het leven . Vanuit deze gedachten kan het doopsel gezien worden als een afdalen naar de bron , om eruit op te stijgen als nieuw geborene .Ook het verhaal van de lamme (Mc 2,1-12) krijgt een diepere betekenis . De vier dragers van de lamme kunnen niet bij Jezus komen vanwege de menigte . Zij klimmen op het dak , maken een opening en laten de lamme voor Jezus' voeten neerdalen , de bron van leven . Na afgedaald te zijn tot de bron van het leven kan de lamme opstaan . De evangelisten beklemtonen de verandering , het keerpunt . Bij Marcus en Matteüs ligt de klemtoon van de verandering op het graf als bron van leven voor het individuele en gemeenschappelijke leven. Lucas wil de klemtoon van de verandering niet leggen op de situatie van de steen als afsluiting of ontsluiting van leven . Bij de graflegging spreekt Lucas niet eens over de steen en bij het lege grafverhaal is zijn vermelding uiterst beperkt (ze zagen een weggerolde steen). Lucas’ klemtoon ligt op de persoon van Jezus (Hij leeft ; dit is meer dan : Hij is bron van leven; het ene veronderstelt het andere) . De verandering is aangekondigd in de lijdensvoorspellingen : op de derde dag zal hij verrijzen . In drie zitten de drie elementen van verandering : ondergaan – onder-zijn – op-gaan . De verandering betreft Jezus’ zelf . Hiermee wijkt Lucas af van Marcus en Matteüs . Zij herinneren aan de woorden van Jezus dat Hij de leerlingen zou voorgaan naar Galilea . Daar zou Jezus hen verzamelen.

- Lc 24,6 - Lc 24,6

Hij is niet hier , maar Hij werd opgewekt .
Waar is de opgewekte Jezus tijdens de veertig dagen na Pasen ?
Het verhaal van het zoeken van de twaalfjarige Jezus geeft ons een hint (Lc 2,44-50) . De ouders van Jezus waren Jezus kwijt . Ze zochten hem . Ze waren een dagreis ver . Terugkomen vroeg ook een dagreis . De derde dag vonden ze hem . Bij begrafenis - verrijzenis omspannen vrouwen drie dagen : de dag waarop ze het graf zien en waar ze het lichaam van Jezus hebben neergelegd , de dag waarop ze rustten , da dag erop , de eerste dag , waarop ze Jezus hoopten te zalven .
De ouders van Jezus vonden hem in de tempel . Op hun vraag antwoordde hij : wisten jullie niet dat ik in de dingen van mijn vader moet zijn . Op het zoeken naar het lichaam van Jezus zeggen de twee hemelse mannen : Wat zoeken jullie de levende bij de doden .
Jezus is niet in het grafmonument , maar misschien is Hij wel in de tempel , in het heilige der heiligen , waar JHWH aanwezig is , waar de heerlijkheid van JHWH is . Daar is Hij gezeten aan de rechterhand van JHWH , zoals psalm 110 zegt : Zit aan mijn rechterhand ... In deze context is ook het antwoord van Jezus op de vraag van de hogepriester begrijpelijk : vanaf nu zal je de mensenzoon zien zitten aan de rechterhand van de macht van God (Lc 23,69) . Immers , eenmaal per jaar ging de hogepriester het heilige der heiligen binnen om een offer te brengen .
In deze context is ook het scheuren van het voorhangsel van de tempel begrijpelijk (Lc 23,42) , want bij zijn sterven ging Jezus het heilige der heiligen binnen .
Pilatus vroeg aan Jezus of Hij de koning van de Joden is (Lc 23,3) . Jezus werd ook aan het kruis bespot als koning van de Joden (Lc 23,37) . Nadat Jezus de geest had gegeven , zei de honderdman : waarlijk deze mens was rechtvaardig (Lc 23,47) . Zo werd koning en rechtvaardig met elkaar verbonden , wat we vinden in de naam Melchisedech , de priester-koning van Salem uit Gn 14,18 en Ps 110,4 . Deze priester-koning Melchisedech liet brood en wijn brengen aan Abraham , gaven die we terugvinden bij het laatste avondmaal .

In het heilige der heiligen stond de ark (verbondstent) met de twee stenen tafelen , die Mozes op de berg Sinaï had ontvangen . Op de berg Tabor veranderde Jezus in een heerlijke gedaante . Mozes en Elia waren aanwezig . Een stem uit de hemel zei : deze is mijn zoon, mijn welbeminde , luistert naar hem . Luister (sjema jisraël) leidt de joodse geloofsbelijdenis in . Niet vanop een berg , maar vanuit het heilige der heiligen klinkt deze oproep : luister . Het verbond van JHWH met Mozes werd hernieuwd in de persoon van Jezus : het nieuwe verbond . Tekenen van dit verbond zijn het brood en de wijn .

De kabod , heerlijkheid van God , rustte op de berg , later op de verbondstent , later in de tempel , in het heilige der heiligen . Het verhaal van de verheerlijking van Jezus op de berg Tabor , sluit dus aan op heilige der heiligen van de tempel , op de verbondstent erin en op de twee stenen tafelen .

Het Emmaüsverhaal . Lc 24,13-35 . Lc 24,13-35 .

Het Emmaüsverhaal laat zien hoe twee mensen geestelijke vooruitgang maakten . Niet zonder reden zijn ze met twee . Ze wisselen uit , ze werpen tegen enz... Ze dialogeren en discussiëren .

Het hemelvaartverhaal : Lc 24,50-53 - Lc 24,50-53 .

Na het afscheid van Jezus keren zijn leerlingen terug . Dat betekent niet : uit het oog , uit het hart . Zij blijven in verbondenheid leven met Jezus . Zij zegenen God om Jezus . Zij blijven Jezus gedenken in hun relatie met God , in hun gebed .
Dat kleine zinnetje van tien woorden geeft het fundament van al wie zich op Jezus beroepen . De reden van hun bestaan ligt in het gedenken van Jezus in relatie tot God .

Over de tenhemelopneming van Jezus en Elia bestaan naast literaire gelijkenissen ook heel wat verschillen . Vooreerst wordt Elia 'met ziel en lichaam' in de hemel opgenomen . Daartoe dienen de paarden en de (strijd)wagens die hem van de aarde naar de hemel moeten voeren ; er werd blijkbaar voor hem een speciale hemeltaxi voorzien . Elia is niet gestorven maar van deze aarde weggenomen . In het jodendom wordt de wederkomst van Elia verwacht en blijkbaar zou op Elia geen slijtage van tijd en ouderdom komen want men verwachtte hem bij zijn wederkomst zoals hij was weggenomen . Deze idee werd toegepast op Jezus in Hnd 1,11 : houtos ho Ièsous ho analèmftheis af'humôn eis ton ouranon houtôs eleusetai hon tropon etheasesthe auton poreuomenon eis ton ouranon (Deze Jezus, die van u naar de hemel werd opgenomen , zal zo komen als de wijze waarop gij hem gaande de hemel , hebt gezien) . Door het feit dat Elia ten hemel werd opgenomen , betekende blijkbaar dat zijn taak nog niet volbracht was en dat hij op het gepaste ogenblik zou terugkomen . In de tussentijd kon slechts naar zijn terugkomst uitgekeken worden . Zijn leerling Elisa ontving het dubbele van de geest van Elia en zo werd zijn profetentaak verder gezet . De tenhemelopneming van Jezus gebeurt pas veertig dagen na zijn dood , nadat hij uit de doden is opgestaan en gedurende veertig dagen aan zijn leerlingen is verschenen . Ook de wederkomst van Jezus wordt verwacht . Maar in de tussentijd is Jezus niet onwerkzaam . Hij zal zijn geest sturen . Het lichaam van Jezus na zijn verrijzenis is blijkbaar niet aan de natuurwetten onderworpen want hij kan zo verschijnen en dan weer verdwijnen . Maar het aardse lichaam van Jezus is verdwenen bij het bezoek aan het graf . Is het aardse lichaam getransformeerd in een hemels ? En was een aards lichaam hiervoor nodig ?

• Lc 24,50-53 . Op het ogenblik van zijn sterven wordt Jezus 'opgenomen' in de heerlijkheid van God . De verhalen van Lc 24 dienen om het bewustzijn dat Jezus leeft bij God aan te scherpen . Het hemelvaartverhaal (Lc 24,50-53) laat ons via O.T.ische verwijzingen enerzijds terugdenken aan het afscheid van Jezus . Zijn dood wordt geïnterpreteerd als een offergave aan God . Door zijn bloed wordt het nieuwe verbond bezegeld . In het laatste Avondmaal wordt dit gesymboliseerd .
  Jezus leidt zijn leerlingen naar buiten naar Betanië , dat aan de oostzijde van de Olijfberg ligt . In de hof van Olijven zien Jezus en zijn leerlingen elkaar het laatst . Mozes leidt het volk naar de voet van de berg Sinaï (Ex 19,17) . Dan zal Mozes de berg opgaan om de twee stenen tafelen met de tien geboden te ontvangen . Bij deze verbondssluiting wordt bloed van de offerdieren over het volk gesprenkeld met de woorden : dit is het bloed van het verbond , woorden die we terugvinden bij het laatste Avondmaal . In het verhaal van het offer van Abraham zei Abraham tot zijn dienaren : wacht hier totdat ik en mijn zoon zich hebben neergeboden en terugkeren . Het zich neerbuigen voor Jahweh is het offeren . Dit offer wordt gelinkt aan het offer van Jezus .
  De opgeheven handen herinneren aan de gekruisigde Jezus . Hier ligt het afscheid van Jezus . Hij sterft terwijl hij zijn leerlingen zegent . Hij sterft , verwijdert zich van zijn leerlingen en wordt ten hemel gevoerd . Hij geeft de geest .
  De leerlingen knielen neer . Zij erkennen dat hier de wil van God is geschied .
  Zij keren terug . Zoals de herders terugkeerden van de plaats waar ze Maria en Jozef en het kind hadden gevonden die hen door de engel als een grote vreugde was gemeld . Ook de leerlingen keren met grote vreugde terug naar Jeruzalem . Zij danken om het hele leven van Jezus , vanaf zijn geboorte tot en met zijn dood . Zij gaan terug om zijn geest te verwachten die Jezus bij zijn dood heeft uitgeblazen .
  Ze prijzen voortdurend God in de tempel . Want in de tempel is Jezus te vinden , zo had hij ons verteld in het verhaal van de terugvinding . Hij is bij God in de hemel , maar tegelijkertijd in het heilige der heiligen van de tempel . Daar kunnen zijn leerlingen hem vinden .
  Het hemelvaartverhaal is het verhaal van het sterven van Jezus , maar dan vanuit een positieve interpretatie via het O.T. . Het is een pesach , een uittocht en overgang .